anlattıklarından karşımda ziyaretine geldiğim insanın olduğunu seziyordum.Geldi , geldi ,geldi ve tam karşımda
Erkan dedi gülümseyerek hoş geldin canım. Bende ayağa kalkmıştım. Tokalaşıp geri çekileceğimizi sanıyordum.
Ama öyle olmadı. Sarılıp öpüştük.
Hemen yan tarafta güzel bir cafe vardı. Oraya gidip oturduk.3 saat kadar beraber olduk bu ilk buluşmamızda ilk
diyorum çünkü daha sonra 2 defa daha ziyaretine gitmiştim. Bu ziyaretim sonrasındaki mesajlaşmalarımızda daha
bir sıcak yazışıyor daha bir heyecanla birbirimizi arıyorduk. Onun çocuklarına bir şey olsa benimde yüreğim yanıyordu.
Yada benimkilere bir şey olsa onun. Bu samimiyet bazen bizi daha hassas yapmaya başladı.
En ufak şeyde acaba bana bir şey mi ima etti düşüncesine kapılıyorduk. Ama ondan çok etkilendiğim doğruydu.
Tarifi biraz zor olan bir etkiydi bu. Ama emindim aşk değildi. Çünkü aşkı bir kez de olsa tatmıştım biliyordum bu
duyguyu .Benim ki sadece tutkuyla bağlanmaktı. Onu devamlı yanımda görmek istiyor devamlı onunla konuşmak istiyordum.
Geceleri bile beynimi işgal etmeye başlamıştı. Benden 2 yaş büyük olması sebebiyle ona ablası diyordum bazen. O da devamlı olarak belki de kardeşinde yaşayamadığı ablalık
egosunu bende tatmin etmeye çalışıyor sürekli abla gibi hareket ediyordu ama o da beni çok seviyordu buna emindim.
Bir gün ben sende neyim nasıl bir yer tutuyorum dedim ona .Cevap ilginçti. Biraz ağabeyim gibi. Biraz çocuğum gibi birazda yarim gibi seviyorum seni demişti.
Bana aynı soruyu yönelttiğinde ben vermek istediğim cevabı bulamadım. Sadece çok sevdiğim ailemden birisi gibi gördüğüm birisin demiştim. 3. Karşılaşmamızda tüm gün izin almıştı oda. Sabah 7 de gittiğim İzmir'den gece 10 da döndüm o saate kadar hep beraber olduk.
Havadan sudan konuştuk çok mutluyduk dert yandık birbirimize. Eşinin ve annesinin ona fazla yüklendiğini düşünüyordu bu konuyu açtı bana .
Sonra ben evlilikle ilgili sorunlarımı anlattım. Biz hep birbirimizi şaşırtıyorduk. Bu defa o yine çok sade ama çok anlam yüklü sözlerinden birini etti
Hatırlıyormusun kardeşim demişti.Seninle tanıştığımız ilk günlerde beni yanlış tanımış hatta potansiyel bir orospu olduğumu sanmıştın .
Doğruydu söyledikleri ilk tanıştığımız zamanlarda onu yanlış yorumlamış hakkında çok olumsuz düşünmüştüm.Bu söylediklerinden sonra tepemden aşağı kaynar sular dökülmüş gibi olmuştum.
Çok utandığım için yüzüne bakamamıştım. O ise gülen gözlerini bana dikmiş boşver bazen sevgilerde yanlış yorumlanabiliyor sıkma canını demişti.
Unutma ki ufaklık demişti doğru insanda sevgi yatırımı yaparsan sana kat be kat fazlası geri döner .Bunu da ondan öğrenmiştim.
Ama onunda benden öğrendiği şeyler vardı. Bir Cuma günü mesai bitimine doğru biliyor musun ben artık seninle yazışmak istemiyorum bütün dostlarıma zarar veriyorum ben dedi.
Hoşça kal bir daha görüşmeyelim dedi. Afallamıştım ki o kadar olur. Hiçbir şey diyemedim ısrarda edemedim gitme diye .
Çünkü konuşmaya başladığımız zaman söz vermiştim bir gün gitmek istersen asla kal diye ısrar etmeyeceğim diye.
Ve gitmişti o hafta sonu zehir zemberek geceler yaşadım. Tam üç yıldır yazdığım artık üzerinde son düzenlemeleri yaptığım ve onu da içine dahil ettiğim romanım elimdeydi
bir şeyleri yok etme isteği duyuyordum içimde kanayan bir yerler sanki bu kanamayı bu şekilde durdurabilirsin diyordu.
Romanı mı tamamen imha ettim hayatımdan çekilen arkadaşım romanımdan da çekilmeliydi. Onu çıkarınca zaten roman bir halta benzemeyecekti. Uykusuz bir gecenin sabahında işe geldiğim zaman öylesine ekranda açık duran gazeteye bakıyordum.
İcq listemden sildiğim eylülüm bana günaydın gülbebeğim demişti. İnanamıyordum o gelmişti işte tam karşımdaydı. Günaydın bebeğim demiştim bende .
Biraz sohbetten sonra nasıl şakaydı ama dedi. Bende eşek şakasıydı dedim neleri yok ettirdi bende bir bilsen dedim ama keşke hiç bilmeseydi.
Romanımı imha ettiğimi duyunca hüngür hüngür ağlamaya başladı. Telefonla arayıp ben hiç üzülmüyorum hatta sevincim onu tamamen siliyor demiştim.
O roman sana karşı verdiğim diyet olsun demiştim. Sen ondan çok daha mühimsin benim için demiştim ama o ikna olmuyor hep ağlıyordu.
Benden bunu öğrenmişti sanırım" bazıları için gerçek dostlar hayatlarını adadıkları çok önemli olaylardan bile daha kıymetli oluyordu"
Ben hayatım boyunca insanlardan kaçtım hep kaçtım kimsenin beni düşünmesini ve önemsemesini istemedim. Ama onun beni düşünmesi , beni önemsemesi çok mutlu ediyordu beni ..